من این  شوکت پوشالی را که آوارهای تاریخی آن سرم را شکسته است و ناله های بردگان قدیم و کارگران امروزش دلم را ریش کرده نمیخواهم...من سرداران فاتح روم و قسطنطنیه و مصر و یونان و هند را نمیخواهم آن پادشاهی کهن دیرین را که کردار نیکش و پندار پاکش ریختن دسترنج دیگران ،اسب و شتر و گاو و غیره،به دریاچه  بود به نام یزدان پاک ،نمیخواهم ...نمیطلبم...من امپراطوری عجین شده با خون و عرق مردم را نمیشناسم...من فریب بزرگ عرب را که هر گاه  فرصتی داشت به اسم اسلام و با نام خدا ،شمشیر هایشان را بر فرق بیچارگان ما کوبید، به رسمیت نمیشناسم...من آن نیرنگ بزرگ تاریخ را که سرزمینهای مرا به اسم رهائی زیر چکمه های شوم بیگانگان کشید ، نمیخواهم...من این عربده های مزخرف شکم سیران را از پشت حجره های فتنه  نمی خواهم...من این فریب بزرگ تاریخ را این تقدیس نا بجای لباس و ذکر را تقبیح میکنم...من این سیلی ها را به جای نوازشها ،هزاران بار بیشتر دوست میدارم از یک بوسه کسی که در دستانش کتاب دروغ است و نیرنگ و زیر لباسش شمشیر و طناب...دوباره مرا فریب ندهید...من نگاهم پر شده از مجسمه های افتاده و شکسته ...از تندیس های پرستیده شده که روزی شکسته دیدم...مرا دوباره فریبم ندهید...اجداد کشاورز من ،روی زمین خاکی و خشک ،کاشتند و برداشتند...بگذارید به حال خودم باشم...من از همه تاج و تختها بیزارم...بگذارید روی قطعه زمین خودم بکارم و سرود رویش بخوانم...این خاک و زمین ،خدا دارد و آب می خواهد و نور و هوا،خون نمیخواهد...اجداد من آب و آبادانی این زمین کهنه و حاصلخیز را دعا کرده اند...رویش هر جوانه را ذوق میکردند و برای هر دانه باران دستهایشان را به تشکر و ثنا به آسمان...